Πόρνη διανόηση, σε αλόγιστη σπατάλη,την ομορφιά σου να ξερες μονάχα, όταν σιωπάς.
Μα και όταν μιλήσεις να ξερες, πόσο όμορφη θα σαι, όταν πάψεις να μιλάς.
Μιλάς για τα αδιέξοδα.Μιλάς για τα χαμένα, για δρόμους λιγοστούς. Για όνειρα καμμένα κι ελπίδες της οργής.
Η ομορφιά σου μακάρι να ξερες, πως είναι στην συμπόνοια. Στο χάδι, στης αβύσσου την στοργή.
Μα κι αν μιλάς θαρρείς πως δεν είμαι πια.
Πιστός ακροατής σου. Ακροατής απο τους πιο πιστούς, για όσα έχεις να πεις.
Όσο μιλάς θα χάνεσαι στου κόσμου τα διότι, κι εξηγήσεις αντάξιες της φύσης σου, ποτέ σου δεν θα βρείς. Κι όταν σιωπάς, αισθάνομαι, πως μέσα σου έγινε κάτι, της κατανοήσης η σπίθα, πως ήρθε να σε βρει.
Δεν σε εμπιστεύονται οι άνθρωποι, όταν ο λόγος σου αρχίζει. Πεθαίνουν για σένα, όταν βουβά, ακολουθείς.
Ότι κι αν κάνεις θα είσαι άγνωστη, αυτό δεν θα αλλάξει. Στην αφάνεια θα είσαι και όχι ξακουστή.
Δεν αντέχουν την πόρνη των ονείρων, το γιατί να το μαντέψεις, μην το προσπαθείς.
Ερμηνείες μάταιες, απατηλό δοξάρι. Η φλόγα σου δεν είναι πια για αυτούς.
Δεν είναι πια για αυτούς.
16-1-2021
Ν.Κ