Εξόρκισες αυτόν, λάβωσες αυτόν, γονάτισες αυτόν. Αίτιο του κακού στο ανήμπορο του λογισμού σου.
Πρόδωσες αυτόν, Κυνήγησες αυτόν, περιόρισες αυτόν, έκλεψες αυτόν, μιμήθηκες αυτόν, δυσφήμισες αυτόν. Αίτιο του κακού στο αλόγιστο της ανημποριάς σου.
Λάτρεψες κι υπηρέτησες, μα φθόνησες, ίσο με αυτόν σε λόγισες. Ανώτερο αυτού με αλαζονεία σε θεώρησες.
Πόλεμο ξεσήκωσες. Μίσος για τάχα Ιερό σκοπό ανύψωσες. Με ύπουλη πονηρία προσωρινά ενίκησες. Την φύση σου απαρνήθηκες. Στο ψέμα βυθίστηκες.
Εσένα, την μόνη αιτία του κακού, απαρνήθηκες και το αρνήθηκες. Σε ξένο καθρέφτη τον εαυτό σου αντίκρυσες. Ηττήθηκες, δεν νίκησες. Στο χάος ποτέ δεν απολογήθηκες.
Βάρος ευθυνών ποτέ δεν σήκωσες. Το σήμερα που έφερες αρνήθηκες. Τόσο πολύ φοβήθηκες.
Φωτιά του μίσους σφυρηλάτησες, δεσμά αδυναμίας έκαψες. Λάκο που μέσα έπεσες, έσκαψες.
Καθρέφτης προσωπικός κρύβει απαντήσεις, μην σε ξαναδικαιολογήσεις.
Όσο κι αν εξορκίζεις, τον εαυτό σου παλεύεις να νικήσεις.
Κι αυτόν ανάθεμα πως θα τον αντικρύσεις.
Δράκο του Τέλους όπλισες.
8-3-2021
Ν.Κ