Ο Μαρξ ουδέποτε φαντάστηκε,ούτε και μίλησε για μια μονοκομματική πραγματικότητα ή την "δικτατορία του προλεταριάτου" όπως την "φαντάστηκε" και την επέβαλλαν οι μπολσεβίκοι και ο Λένιν.Το "κόμμα νέου τύπου" που εισήγαγε και υλοποίησε ο Λενινισμός (Μπολσεβικισμός) και εγκαθίδρυσε ακόμα περισσότερο ο Σταλινισμός αργότερα,απέχει "αιώνες" από την σκέψη του Μαρξ.
Ο Μαρξ χαιρέτισε την Παρισινή κομούνα στην οποία συμμάχησαν Ιακωβίνοι,μπλανκιστές,προυντονικοί,ανεξάρτητοι ριζοσπάστες-επαναστάτες και φυσικά μαρξιστές.Σαφέστατα στην σκέψη του δεν υπήρξε ποτέ "χώρος" για μονοκομματική ηγεμονία μιας κλειστής κομματικής ελίτ όπως την φαντάστηκε και την όρισε ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι.
Ο ταξικός εχθρός στην σκέψη και την πένα του Μαρξ ήταν οι αστοί και οι αριστοκράτες (κεφαλαιοκράτες),όχι τα διάφορα εργατικά κινήματα.Σαφέστατα διαφώνησε με το αναρχικό κίνημα,αλλά ποτέ δεν το είδε ως εχθρό ή ως αντίπαλο.
Στην σκέψη του Μαρξ ένα προλεταριακό κοινοβούλιο άμεσης δημοκρατίας θα ήταν το "ιδανικό",αν όχι επιβεβλημένο.Ένα κοινοβούλιο που σε στάδια,τους μόνους που δεν θα χωρούσε θα ήταν τα αστικά κόμματα,ενώ θα χωρούσε σε σημερινούς όρους μόνο κόμματα ή κινήματα που υπερασπίζονται τα λαϊκά συμφέροντα.
Αυτή ήταν και η Νο1 αιτία που οι Μενσεβίκοι εναντιώθηκαν στους Μπολσεβίκους.Αντί για μια πορεία που θα πετούσε "έξω" κεφαλαιοκράτες και τα τσιράκια τους τους αστούς σε στάδια,δομώντας σταδιακά κοινοβούλια και κοινωνία καθαρά προλεταριακή, με εκπροσώπηση όλων των προλεταριακών φωνών και τάσεων και σταδιακό εξοβελισμό της αστικής ασχήμιας,οι μπολσεβίκοι επέβαλλαν την μονοκομματική τους ασχήμια και "πειθαρχία" σκοτώνοντας ουσιαστικά τον ίδιο τον Μαρξισμό.
Σαφέστατα η προτίμηση του Μαρξ θα ήταν η ιδεολογική επικράτηση και ο εξοστρακισμός του αστικού συστήματος σε στάδια και με λαϊκές πλειοψηφίες, κάτι που προϋποθέτει έναν νέο "διαφωτισμό" στα κάτω με διάχυση σοσιαλιστικού εποικοδομήματος στην κοινωνία.
Ο Μαρξ ήταν υπέρμαχος της άμεσης δημοκρατίας και της συνεργασίας όλων των εργατικών κινημάτων και τάσεων,όσους δηλαδή στην σκέψη του όριζε ως προλετάριους.
Στην Παρισινή κομμούνα ας μην ξεχνάμε πως είχε σαν κοινό στόχο την αποκατάσταση της δημοκρατίας,όχι την ανατροπή αυτής για αυτό και συμμετείχαν και οι Ιακωβίνοι,οι ιδεολογικοί πρόγονοι των αστών,οι οποίοι απεχθανόντουσαν τους Γιρονδίνους και τον συμβιβασμό τους προς την αριστοκρατία.Τελικά στον "αστικό πολιτισμό" επικράτησαν οι Γιρονδίνοι στο τέλος και η επαναστατικότητα των αστών "έσβησε".Τους Ιακωβίνους σήμερα θα τους αποκαλούσαμε υπέρμαχους δικτατοριών και δεν θα είχαμε άδικο,όμως είχαν κι εκείνοι τον ίδιο στόχο,το τέλος της αριστοκρατίας,οπότε στην σκέψη του Μαρξ στην τότε πραγματικότητα μπορούσαν να υπάρξουν ως σύμμαχοι,έστω και συγκυριακά.Αυτό όμως δεν σημαίνει πως συμφωνούσε μαζί τους ή με τις μεθόδους τους.
Κάποιοι εκ του πονηρού ξεχνάνε πως δημοκρατία σημαίνει κυριαρχία του λαού και έχουν βολευτεί φοβερά με την σημερινή εκτρωματική πραγματικότητα των parliaments και της καθαρής ολιγαρχικής ψευτοδημοκρατίας της δια αντιπροσώπων εκπροσώπησης.
Για τον Μαρξ ο μόνος εχθρός είναι εκείνος που υπηρετεί τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και σε σημερινούς όρους θα ήταν και οι μεγαλοαστοί.Αυτοί είναι οι "ταξικοί" εχθροί σε μαρξιστικούς όρους.Ο Μάρξ ούτε τους Ιακωβίνους δεν έβλεπε εχθρούς,γιατί είχαν άλλου τύπου όραμα για την αστική δημοκρατία και εκ των πραγμάτων,ουδέποτε επικράτησαν.
Η δημοκρατία δεν είναι καλή επειδή είναι καλός ο λαός.Ο λαός,όλοι μας,άγριοι και παρτάκηδες είμαστε.Η δημοκρατία είναι άριστη γιατί ο λαός πρέπει να μορφώνεται,να ωριμάζει,να συμμετέχει,να έχει την εξουσία,γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ανέβει "πίστα" το είδος.Η ελευθερία του λαού είναι ο μόνος δρόμος.Συμφωνώ απόλυτα πως ο λαός είναι το πιο άγριο "πράγμα".Είναι όμως ταυτόχρονα και το πλέον ΙΕΡΟ.Η δημοκρατία εξασφαλίζει εκείνη την μακρά και άγρια διαδικασία ωρίμανσης και μόρφωσης των κοινωνιών και στο τέλος τέλος της συλλογικής μας συνείδησης.Κάτι που αν δεν εξελιχτεί και δεν συνεχιστεί δεν θα έχει νόημα η ίδια η ύπαρξη.Δεν έχει να κάνει με δικαιοσύνη,αυτό είναι αφέλεια.Ο λαός ως "μάζα" είναι ανόητος και άγριος παρανομαστής και είναι γεγονός πως το IQ στα πάσης φύσεως σύνολα πέφτει κατακόρυφα.Η αξία και η ελευθερία του ατόμου,του προσώπου και της μονάδας είναι εξίσου Ιερή και σημαντική,όπως και τα δικαιώματα αυτού.Έχει να κάνει με διαλεκτική σχέση αντιθέσεων και αντιθέτων.Θέση-αντίθεση και τελικά ΣΥΝΘΕΣΗ.
Σε απλά λόγια,δεν έχεις τίποτα να χωρίσεις με τον διπλανό σου.Μόνο με όσους υπηρετούν θεούς (ιερατεία) και αφεντάδες έχεις κάτι να χωρίσεις πραγματικά.
Όλα τα άλλα βρίσκονται.